آه اگر آزادی سرودی می خواند/کوچک/همچون گلوگاه پرنده ای/هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند. (احمد شاملو)      
کد خبر: ۴۹۴۴۸
تاریخ انتشار: ۲۹ مهر ۱۳۹۶ - ۱۷:۳۰
رسانه‌ها امروز وضعیت خبرنگاران در جشنواره فیلم کوتاه تهران را منفی توصیف کردند. به نظر می‌رسد جشنواره‌های سینمایی با بحران مکان دست و پنجه نرم می‌کند و فقدان مکان‌مندی رسانه‌ها را علیه جشنواره‌ها علم خواهد کرد.

به گزارش فیدوس: رسانه‌ها امروز وضعیت خبرنگاران در جشنواره فیلم کوتاه تهران را منفی توصیف کردند. به نظر می‌رسد جشنواره‌های سینمایی با بحران مکان دست و پنجه نرم می‌کند و فقدان مکان‌مندی رسانه‌ها را علیه جشنواره‌ها علم خواهد کرد.

این روزها بحث بر سر مکان اکران فیلم‌های جشنواره‌ای برای اهالی رسانه داغ شده است. یعنی پس از مدت‌ها رسانه‌ها به دفاع از خویش برخاسته و درباره خود سخن گفته‌اند. اتفاق نخست جابه‌جایی سالن اکران ویژه اهالی رسانه در جشنواره فیلم فجر از برج میلاد به جای دیگر است. برای اهالی رسانه که تصور روشنی از امکانات پردیس‌های سینمایی دارند، قابل‌درک نیست این جمعیت رو به‌ فزون چگونه در جایی مثل چارسو یا ملت و حتی آزادی به پای تماشای آثار بنشینند. مهمتر آنکه هیچ یک از پردیس‌های سینمایی فضای اختصاصی برای برگزاری نشست خبری را هم ندارند.

وضعیت مشوش را می‌توان در جریان جشنواره فیلم کوتاه تهران دید. شلوغی جشنواره که قابل‌پیش‌بینی بوده و همانند همیشه با شور نسل جوان همراه بود، در پردیس ملت به یک وضعیت عجیب بدل می‌شود. در حالی که در بخش ملی هر دو سالن یک و دو پردیس ملت به طور همزمان فیلم‌ها را اکران می‌کند، کثرت جمعیت باعث می‌شود، بخش عمده‌ای از مخاطبان ایستاده یا نشسته بر پلکان سالن فیلم‌ها را تماشا کنند. این وضعیت باعث می‌شود بخش مهمی از اهالی رسانه از دیدن آثار محروم بمانند. این محرومیت برابر با حذف بخشی از جشنواره در فضای خبری است.

وضعیت مشوش توصیف شده باعث دلخوری اهالی رسانه می‌شود. آنان به دلیل فقدان صندلی برای نشستن و تماشای آثار با طیب خاطر سالن را ترک کرده و عطای دیدن آثار را به لقایش بخشیدند. روزنامه جوان در یادداشتی تحت عنوان «جایی برای خبرنگاران نیست!» بر این مسئله انگشت گذاشته است که «در حالی که برای مدیران و متولیان خود جشنواره میز و صندلی و فضاهای بی‌حد وحصر تعبیه شده؛ اما متأسفانه و در کمال بی‌احترامی، برای خبرنگاران تنها چند صندلی بدون میز در نظر گرفته شده است. جالب است که برخلاف معمول تقریباً هیچ کامپیوتر یا لپ‌تاپی نیز برای خبرنگاران وجود ندارد. در عین حال تا دلتان بخواهد غرفه کتاب و غرفه‌های متعدد حصاربندی شده برای اعضای ستاد و کارمندان جشنواره اختصاص یافته‌است. کارمندانی که صرفاً در حال نشستن و خوش و بش هستند و ظاهراً وظیفه معینی بر عهده آنها نیست.»

خبرگزاری مهر نیز در یادداشتی تحت عنوان «سینمایی جشنواره‌زده بدون مکانی مناسب برای برپایی جشنواره‌ها!» بر این نکته اشاره دارد که «پردیس ملت در حالی این روزها میزبان سی و چهارمین جشنواره فیلم کوتاه تهران است که در اکثر سانس‌ها به ویژه در روزهای آخر هفته سالن‌های این پردیس چنان مملو از جمعیت می شود که هر کسی زودتر بیاید صندلی خالی نصیبش می شود وگرنه یا باید ایستاده فیلم ببیند و یا باید قید فیلم دیدن را بزند.  در این بین باز هم مشکل اهالی رسانه و منتقدان پابرجاست که جای مشخصی برای فیلم دیدن ندارند و برخلاف جوانان علاقه‌مند به سینما (که با فراغت بیشتر و با وقت آزادتری برای تماشای فیلم به عنوان برنامه‌ای تفریحی یا آموزشی به جشنواره می‌آیند) خبرنگاران و منتقدان دیدن فیلم بخشی از کار موظفی آنها محسوب می‌شود و برگزارکنندگان جشنواره‌ها غالباً تمهیدی برای آنها ندارند و به وقت اعتراض‌ها هم بیشتر درباره ارایه خدماتی چون ناهار و شام و چای و کیک صحبت می‌شود؛ درحالی به زعم نگارنده باید مهمترین انتظار فعالان رسانه و منتقدان فراهم بودن شرایطی استاندارد برای تماشای فیلم‌ها و سپس در اختیار بودن امکانات کامپیوتری و اینترنت برای مخابره مطالب و عکس‌ها باشد که متاسفانه این مطالبه آنقدرها هم که به نظر می‌رسد از سوی اهالی رسانه مطرح نمی‌شود و عده‌ای از همکاران ما نیز علاقه چندانی به دیدن فیلم‌های کوتاه و مستند ندارند.»

حال این پرسش مطرح می‌شود که آیا اهالی رسانه باید در یک جشنواره از شرایط بهتری نسبت به دیگر تماشاگران داشته باشد؟ آیا در شلوغی جشنواره می‌توان جمعیت را کنترل کرد روی صندلی‌های یک ردیف ننشینند؟ آیا جداسازی مخاطب از اهالی رسانه منجر به فقدان درک مخاطب از سوی خبرنگاران و منتقدان نمی‌شود؟ با توجه به توزیع کارت‌های ویژه خبرنگاری و عدم کارآیی آن در جشنواره، آیا برنامه‌ ویژه‌ای در جشنواره وجود داشته که عملی نشده است؟

بیاییم وضعیت را به شکل دیگری ببینیم. در پردیس ملت از سالن شماره پنج نشانه‌هایی است، سالنی که هیچ نشانی از آن در جریان جشنواره دیده نمی‌شود. سالنی که به نظر از دیگر سالن‌های سینما ملت کوچک‌تر است و شاید می‌توانست به فضایی اختصاصی برای خبرنگاران و منتقدان بدل شود. با این حال عدم تفکیک باعث شده است که کارگردانان نیز خبرنگاران را از مخاطب دیگر تشخیص ندهند و نتوانند از فضای رسانه‌ای برای معرفی خود بهره ببرند. این مهم بخشی از تجربه شخصی نگارنده است. در جشنواره می‌شد کارگردانانی را مشاهده کرد که تمایل به صحبت درباره مشکلات حوزه فیلمسازی کوتاه داشته؛ اما توان یافتن خبرنگاران را نداشتند.

اختصاص سالن به خبرنگاران حتی می‌توانست توأم با حضور عوامل فیلم باشد تا فضای گفتگو را تسهیل دهد؛ اما این مهم نیز رخ نداده است. به هر روی جشنواره فیلم کوتاه توانایی برگزاری نشست‌های خبری شبیه به فجر را ندارد و اکنون فاصله میان رسانه و کارگردانان زیاد شده است. وضعیت برای منتقدان بدتر هم می‌شود؛ چراکه اهالی رسانه به واسطه ستاد خبری حلقه اتصالی پیدا می‌کنند؛ اما منتقد چنین شرایطی ندارد.

جشنواره فیلم کوتاه تهران رو به پایان است و ماراتن بعدی در بهمن ماه امسال رقم می‌خورد. مسئله مکان مختص اهالی رسانه هنوز نقل محافل و مجالس است. هنوز مشخص نیست میان پردیس‌ها قرعه به نام چه کسی می‌خورد. مشخص نیست از فهرست بلند بالای ارسالی رسانه‌ها نام چند تن برای رسیدن به کاخ جشنواره‌ها برگزیده می‌شود. مشخص نیست آیا فضای نشست خبری برایش مهیا می‌شود یا خیر؛ اما یک چیز مشخص است. سیستم فرهنگی کشور هنوز نمی‌داند جشنواره برای چیست. برای رسیدن به یک شلوغی چشمگیر یا مهیا کردن معرفی استعدادها و شاهکارها.
منبع: ایلنا
Histats.com START (standard) Histats.com END