آه اگر آزادی سرودی می خواند/کوچک/همچون گلوگاه پرنده ای/هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند. (احمد شاملو)      
کد خبر: ۳۳۱۳۱
تاریخ انتشار: ۲۷ آذر ۱۳۹۵ - ۱۱:۱۸
گفتگو با خواهران ووشوکار ایرانی؛
به گزارش خبرنگار «فیدوس» خواهران منصوریان جزو استثنائات هستند چون کمتر خانواده‌ای را می‌توان یافت که سه عضو آنها در یک رشته فعالیت کرده و به اوج افتخار هم رسیده باشند.
به گزارش فیدوس، وقتی که تاریخ ورزش ایران را ورق می‌زنی قهرمانانی را می‌بینی که با کمترین امکانات مسیر سخت قهرمانی را طی کرده‌اند و به بالاترین قله در جهان ورزش رسیده‌اند. شهربانو، الهه و سهیلا منصوریان از جمله همین ورزشکاران هستند. از استعدادهای موفق ورزش ایران. آنها ووشو را از سمیرم اصفهان آغازکرده و درمدت فعالیت ورزشی خود توانسته‌اند مدالهای زیادی را در رقابت‌های جهانی و آسیایی برای کشورمان به ارمغان بیاورند. خواهران منصوریان جزو استثنائات هستند چون کمتر خانواده‌ای را می‌توان یافت که سه عضو آنها در یک رشته فعالیت کرده و به اوج افتخار هم رسیده باشند. گفت‌و‌گوی «ایران» با خواهران منصوریان که درحال حاضر عضو تیم سپاهان در لیگ برتر ووشو هستند را بخوانید و راز موفقیت‌شان را از زبان خودشان بخوانید.


رکورددار مدال‌آوران ووشو بانوان درایران


خانم شهربانو! شما در رقابت‌های «جام جهانی ساندا» که چندی پیش در چین برگزار شد، طلا گرفتید، از آن مسابقات برایمان بگویید؟
در رقابت‌های جهانی مالزی تنها من برای مسابقات سهمیه چین گرفتم چون در آنجا مدال طلا کسب کردم و جواز شرکت در رقابت‌های جام جهانی را به دست آوردم، نفرات اول تا سوم مشترک آن مسابقات می‌توانستند در چین حضور داشته باشند. تمام حریفان عنوان‌دار بوده و شناخت خوبی از آنها داشتم چون قبلاً با همه آنها مبارزه کرده بودم، خدا را شکر با بازی‌های خیلی خوب توانستم همه رقبا را شکست داده و در جایگاه نخست قرار بگیرم.  ناگفته نماند حریف فیلیپینی خیلی سرسخت بود، تمام مبارزات مرا آنالیزکرده و روی تاکتیک‌هایم کار کرده بود، ولی توانستم او را هم شکست داده و طلا بگیرم. راند اول را من بردم، راند دوم او برنده دیدار بود، در راند سوم تاکتیکم را عوض کرده و توانستم با شکست او، اول شوم و پرچم کشورم را بالاتر از کشورهای دیگر به اهتزاز دربیاورم که این برایم غرورانگیز بود.
تمرینات خود را شروع کرده‌ای؟
بعد از این رقابت‌ها چند روز استراحت کردم، سپس در اربعین به سفر کربلا رفتم، الان چند روزی است که تمرینات خود را شروع کرده‌ام.
در حال حاضر برای چه مسابقاتی خودت را آماده می‌کنی؟
امسال مسابقه نداریم، سال آینده مسابقات جهانی روسیه را در پیش داریم که امیدوارم جزو چهار نفری در ایران باشم که برای این بازی‌ها انتخاب می‌شوم.
در لیگ ووشو هم بازی می‌کنی؟
هنوز به طور قطعی عضو تیمی نشدم چون مبلغ قراردادها (حدود 7-6 میلیون تومان) خیلی پایین است و این مبلغ برای ورزشکاری که برای هر بازی 3-2 بار باید به تهران بیاید و برگردد، مبلغ کمی است به احتمال زیاد در اواسط لیگ بازی کنم.
پس چگونه خود را آماده نگه می‌داری؟
تازه از مسابقات برگشته‌ام و آمادگی خوبی دارم، در حال حاضر در باشگاهی که تمرین می‌کنم، حریفانم بازیکنان خوبی هستند بیشتر با آنها تمرین می‌کنم و خود را آماده نگه می‌دارم.
تاکنون چه عنوان‌هایی را در ووشو کسب کردید؟
من رکورددار بانوان ایران در رشته ووشو هستم. 7 طلای  آسیا، جهانی و جام جهانی دارم.
چطور شد که به ووشو علاقه‌مند شدید؟
اول شناخت زیادی از ووشو نداشتم و ورزش‌های مختلفی را تمرین می‌کردم زمانی که با دوستانی که در این رشته فعالیت می‌کردند آشنا شدم، کم‌کم به این رشته علاقه‌مند شدم. وقتی هم که ووشو را شروع کردم، متوجه شدم خیلی می‌توانم در آن موفق باشم بنابراین بعد از شروع این رشته سعی کردم مثل یک بازیکن حرفه‌ای روی این رشته سرمایه‌گذاری کنم.
اولین فردی که در خانواده شما رشته ووشو را شروع کرد، چه کسی بوده؟
اولین ووشوکار خانواده من بودم، ما در شهر سمیرم (از توابع استان اصفهان) زندگی می‌کردیم، این شهر نسبت به دیگر شهرستان‌های استان امکانات زیادی نداشت، بنابراین من در هفته سه نوبت به باشگاهی در اصفهان می‌رفتم و تمرین می‌کردم، اما وقتی از باشگاه برمی‌گشتم، تمام تکنیک‌هایی که یاد گرفته بودم را به خواهرانم آموزش می‌دادم. این باعث شد که کم‌کم آنها هم به ووشو علاقه‌مند شوند.
چرا هر سه خواهر برای تمرین به باشگاه نمی‌رفتید؟
چون وضع مالی خانواده ضعیف بود، هر سه نفر نمی‌توانستیم به باشگاه برویم.
چطور توانستی به این جایگاه برسی؟
از اول قدرت بدنی و روحیه جنگندگی خوبی داشته و در ورزش‌های رزمی دیگر هم پیشرفت خوبی داشتم. فردی بودم که وقتی وارد رینگ، تاتامی یا سکوی مبارزه می‌شدم، کم نمی‌گذاشتم با تمام توان می‌جنگیدم و مبارزه می‌کردم. این شد زمانی که ووشو را شروع کردم، در جلسه اول با خانم خلیلی که روبه‌رو شدم، ایشان متوجه شد که بازیکن خوبی هستم بنابراین بیشتر روی من سرمایه‌گذاری کرد و بازیکن‌های خیلی خوبی در کنارم گذاشت تا با آنها مبارزه  کنم.
کدام یک از خواهران بیشترین مدال را کسب کرده‌اید؟
من و الهه بیشترین مدال را داریم ولی مدال‌های من خوشرنگ‌تر است.
شما چندی پیش مدال طلای ‌خود را برای کمک به بیمارستان سمیرم اهدا کردی؛ در این باره هم توضیح دهید؟
من مدالم را برای تجهیز بخش «آی‌سی‌یو» بیمارستان سمیرم اهدا کردم چون بیمارستان این شهرستان بخش آی‌سی‌یو نداشت و بیشتر بیمارانی که برای معالجه به اصفهان منتقل می‌شدند، در راه دچار مشکل شده یا فوت می‌کردند. در جلسه‌ای که با مسئولان بیمارستان داشتم، تصمیم گرفتم مدالم را به آنجا تقدیم کنم چون باارزش‌ترین افتخار برای یک ورزشکار مدالش است که چندین سال برایش زحمت می‌کشد تا آن را به دست بیاورد، من هم از مدالم گذشتم فقط به خاطر اینکه بتوانم در شهر خودم این کار را شروع کنم. آن مدال را برای فروش گذاشتم و توسط یک خیر با مبلغ خوبی هم خریداری شده و قرار است در برنامه‌ای آن را به ایشان تقدیم کنم، در حال حاضر کلنگ احداث بخش دیالیز بیمارستان زده شده، امیدوارم هر چه زودتر راه‌اندازی و  مشکل مردم سمیرم حل شود.
شما متأهل هستی؛ آیا این وضعیت در کار شما تأثیر نمی‌گذارد؟
خیر، همسرم خودش ورزشکار است و شرایط مرا درک می‌کند، چون زمانی که ورزش حرفه‌ای می‌کرده خانواده مانع این کار او می‌شدند و راه را برایش باز نمی‌گذاشتند، این باعث شده دیدگاهش عوض شود وهمیشه از من حمایت کند تا مانع پیشرفتم نشود. البته دوری از خانواده واقعاً سخت است و چند سال است که من و همسرم این مسأله را تحمل می‌کنیم.
تا چه زمانی می‌خواهی به ورزش قهرمانی ادامه دهید؟
فکر می‌کنم تا مسابقات جهانی. امیدوارم برای آن مسابقات انتخاب شوم و در آنجا یک نتیجه خوب بگیرم. بعد از آن برای بازی‌های آسیایی تصمیم می‌گیرم.
برای بازی‌های آسیایی اندونزی چه برنامه‌ای دارید؟
برای مسابقات جاکارتا باید برنامه‌ریزی دقیقی بکنم، قبل از اینکه اردوها شروع شود، باید خوب هزینه کنم تا در یکی از باشگاه‌های چین تمرین کنم. امیدوارم در آنجا  بتوانم حریفان چینی را که از نظر تکنیک و تاکتیک بازیکنان خوبی هستند، شکست دهم و یک نتیجه خوب بگیرم چون اکثر داوران هم از اینها حمایت می‌کنند و با اختلاف یک امتیاز نمی‌توان آنها را شکست داد، اختلاف امتیاز باید بالا باشد تا بتوان مقابل چینی‌ها برنده شد.
از زندگی شما فیلم مستندی هم ساخته شده است. چطور شد که برای ساخت این فیلم انتخاب شدید؟ آیا آشنایی قبلی با سازندگان فیلم داشتید؟
آشنایی قبلی نداشتیم. زمانی که فیلم «بدلکاران حرفه‌ای» ساخته می‌شد، من و الهه به این فیلم دعوت شدیم، در آنجا با سحر مصیبی آشنا شدیم، در حین کار بخشی از زندگی خود را برای آنها تعریف کردم، وقتی که داستان زندگی مرا شنید، ساخت فیلم را تأیید کرد و تصمیم گرفتند که روی این فیلم سرمایه‌گذاری کنند.



از ضربات بوکس استفاده می‌کنم چون خانم‌ها می‌ترسند


خانم الهه، این روزها چکار می‌کنی؟
همیشه آرزویم این بود که برای باشگاه فولاد مبارکه اصفهان بازی کنم، برای اولین بار سپاهان وارد لیگ برتر ووشو شد و هر سه خواهر را جذب کرد و من هم سرمربی این تیم انتخاب شدم. زمانی که به عنوان سرمربی تیم سپاهان انتخاب شدم، می‌توانستیم تیم را برای قهرمانی ببندیم ولی این کار را نکردیم. با هماهنگی بنده، طاهری مدیرعامل باشگاه اعلام کرد که فقط بازیکن‌ها‌ی بومی در تیم جذب شوند و با همین بازیکن‌ها سعی می‌کنیم که قهرمان لیگ شویم. الان قهرمانی ما در لیگ 50،50 است، فعلاً هم در صدر جدول هستیم. اتفاق مهم دیگری که امسال برای ما افتاد، هر سه خواهر در مسابقات آسیایی مدال گرفتیم. در حال حاضر هم بعد از مسابقات آسیایی به دلیل آسیب‌دیدگی از ناحیه مچ پا یک ماه و نیم از تمرین دور بودم. پزشکان می‌گویند باید مچ پایم را جراحی کنم اما به خاطر بازی‌های یونیورسیاد و جهانی روسیه نمی‌توانم پایم را عمل کنم. چند وقتی هم هست که تمریناتم را شروع کرده‌ام.
مثل اینکه قرار است در رقابت‌های جایزه بزرگ چین هم بازی کنی؟ در این باره هم توضیح دهید؟
بله، این مسابقات خیلی کم پیش می‌آید که در چین برگزار شود اما فدراسیون ووشو چین مجوز آن را گرفته تا این مسابقه را برای آقایان در وزن 70 کیلوگرم و برای بانوان در وزن 60 کیلوگرم برگزار کند. من بازیکن وزن 56 کیلوگرم هستم اما در لیگ برتر می‌خواهم در وزن 60 بازی کنم تا به این وزن عادت کنم.
چه زمانی می‌خواهی به این مسابقات اعزام شوی؟
دعوت ما تلفنی بوده و منتظریم تا دعوتنامه رسمی (کتبی) بیاید.
این رقابت‌ها چقدر جایزه دارد؟
مسابقات جایزه بزرگ چین جوایز زیادی دارد. جایزه‌اش به این صورت است وقتی بازی اول را برنده شوی، 8 هزار یوآن (معادل 4 میلیون تومان) به شما تعلق می‌گیرد، مبارزه بعدی را برنده شوی 8 میلیون تومان دریافت می‌کنی، همین طور جوایز افزایش می‌یابد تا به بازی آخر برسی که 150 میلیون تومان جایزه دارد (300 هزار یوان) و ممکن است به پول ما 300 میلیون تومان دریافت کنی و این برای من موقعیت خوبی است تا کمبودهای فنی و مالی خود را برطرف کنم.
کدام باشگاه شما را به این مسابقات دعوت کرده است؟
باشگاه چانگ چونگ چین. البته این باشگاه در یک منطقه سردسیر چین واقع شده و قرار است تمرینات خود را در شهری که به لحاظ آب و هوایی گرم‌تر است، انجام دهم.
در آنجا به لحاظ حجاب مشکلی نداری؟
خیر، هیچ مشکلی نیست، چون در سبک ساندا سال‌هاست که مشکل حجاب ما برطرف شده است و در آنجا هم با حجاب بازی می‌کنم.
شما در ساندای بانوان تنها ایرانی هستی که توانستی برای اولین بار حریف چینی خود را شکست دهی. در این باره توضیح دهید؟
ووشو ایران همیشه رقیب اصلی چینی‌هاست. چینی‌ها در بزرگسالان بانوان هنوز به هیچ تیمی نباخته‌اند، برای اولین بار بود که در خانم‌ها اتفاق افتاد. این برد یک برنامه‌ریزی چند ساله بود، تا به حال 9 بار با چینی‌ها مبارزه کردم، بالاخره در بازی آخر توانستم حریف چینی را شکست دهم. پیروزی‌ام از این جهت خوب بود که نگذاشتم حریف چینی از من زیاد امتیاز بگیرد، او را با اختلاف خیلی زیاد بردم، این نشان دهنده این است که سطح ووشو من به چینی‌ها نزدیک شده است، مطمئناً سال بعد آنها تلاش خواهند کرد که مرا شکست دهند ولی بهترین‌شان همین بود که شکستش دادم.
بازی در باشگاه‌های چین چه تأثیری در پیشرفت شما دارد؟
در این 12 سالی که ووشو کار می‌کنم، 9 بار با چینی‌ها بازی کردم 8 بار باختم و یک بار بردم. درحالی که این بار اگر به چین بروم، در یک سال 8 بازی می‌کنم یعنی به اندازه 12 سال،  بنابراین خیلی سریع مرا به حدی می‌رساند که در سطح آنها بازی کنم. البته از یک جهت معایبی هم دارد ممکن است وقتی که در آنجا بازی می‌کنم، آنها با نحوه مبارزه‌ام آشنا شوند که در بازی‌های آینده برایم مشکل‌ساز شود شاید هم برای آشنایی با سبک مبارزه‌ام ‌مرا به این مسابقات دعوت کرده‌اند! اعزام من به این مسابقات به تصمیم کادر فنی تیم ملی برمی‌گردد که به این رقابت‌ها بروم یا خیر.
شما سال‌هاست که در ووشو حرفه‌ای جهان بازی می‌کنی؛ چه زمانی می‌توانیم چینی‌ها را شکست دهیم؟
آنها مدرسه ووشو دارند و بچه‌های خود را از دوران کودکی به آن مدارس تمرین می‌فرستند، در حالی که اردوهای تیم ملی ووشو معمولاً 6 ماهه است و بقیه وقت‌ها را در باشگاه‌های خودمان تمرین می‌کنیم که این سطح تمرینات را پایین می‌آورد، ولی تدابیری که «علی‌نژاد» رئیس فدراسیون می‌بیند مثل آوردن مربی چینی یا برگزاری اردوهای منظم، فکر می‌کنم تا 5-4 سال دیگر می‌توانیم رقیب اصلی آنها باشیم.
موفقیت خود را در ووشو مدیون چه کسی می‌دانی؟
اولین کسی که مرا به ووشو آورد، خواهرم شهربانو بود، بنابراین خود را مدیون او می‌دانم. به طور کلی نقش خانواده در این زمینه خیلی مهم است ما خانواده کاملاً ورزشی داریم، همیشه در کنار هم هستیم، مادرم در این زمینه خیلی زحمت می‌کشد برایم غذای رژیمی درست می‌کند تا وزنم بالاتر باشد یا سهیلا به او کمک می‌کند، شهربانو هم دور از ما زندگی می‌کند، کنار هم بودن ما خیلی تأثیر دارد مثل کمپ تیم ملی تمرین می‌کنیم و حریف تمرینی خوبی برای هم هستیم انگار در مسابقات جهانی داریم بازی می‌کنیم.
تا به حال شده که سه خواهر در مسابقات با هم بازی کنید؟
بله، من و سهیلا تا به حال 3 بار با هم بازی کردیم یک بار او برده و دو بار هم من بردم، ولی با شهربانو بازی نکردم چون او در سنگین وزن بازی می‌کند ولی به صورت تیمی با هم مسابقه دادیم. او در دانشگاه آزاد بازی می‌کرد و من در سپاهان بودم.
اگر ساندا کار نمی‌کردی، سراغ چه ورزشی می‌رفتی؟
فوتبال را ادامه می‌دادم چون با شیوا امینی بازیکن تیم ملی فوتسال همدوره بودیم و در آموزشگاه‌ها بازی می‌کردیم او برای تیم ملی انتخاب شد و من هم به ووشو رفتم.
شما بیشتر مدال‌ها‌ی بین‌المللی ووشو را در کارنامه داری؛ فکر می‌کنی چه مدالی را در کلکسیون مدال‌هایت کم داری؟
مدال المپیک را در کارنامه کم دارم، آرزویم کسب مدال المپیک است، امیدوارم ووشو المپیکی شود و من مدال بگیرم.
شما در مبارزه از چه تکنیک‌هایی بیشتر استفاده می‌کنی؟
بیشتر بوکس و ضربات پایم خوب است. البته در بوکس قوی هستم. در مبارزه بیشتر از ضربات بوکس استفاده می‌کنم، چون خانم‌ها از بوکس می‌ترسند و دلیل موفقیتم هم همین است. وقتی خانم‌ها چند ضربه محکم می‌خورند، بازی را واگذار می‌کنند.
آیا پاداش‌های شما پرداخت شده؟
بله، تا الان پاداش‌های ما پرداخت شده است.





از بچگی عاشق فیلم‌های «بروس‌لی» بودم


خانم سهیلا، ازمسابقات لیگ برتر ووشو برایمان بگویید؟
در رقابت‌های لیگ عضو تیم سپاهان هستم خواهرم الهه سرمربی است، دراین مسابقات خودمان را برای جهانی محک می‌زنیم.
سپاهان در رده‌بندی لیگ چه وضعی دارد؟
با تیم دانشگاه آزاد درصدر جدول هستیم، سپاهان و دانشگاه آزاد مدعیان اصلی قهرمانی هستند و تلاش می‌کنیم که امسال قهرمان شویم.
بودن سه خواهر درکنار هم برای شما فرصت است یا تهدید؟
در کنارخواهرها بودن خیلی لذتبخش است، وقتی که سه خواهر درکنارهم تمرین می‌کنیم مثل اینکه در اردوی تیم ملی هستیم، حتی وقتی در شهر خودمان سه تایی باهم تمرین می‌کنیم تمرینات ما دست کمی از اردوهای تیم ملی ندارد. به همین دلیل روز به روز سطح تمرین و قدرت بدنی ما بالامی رود و باعث پیشرفت همدیگر می‌شویم در مسابقات آسیایی تایوان خواهرانم شب قبل از مسابقه خیلی بامن صحبت کردند تا جدی‌تر وارد زمین شوم شاید در این بازی‌ها حریف خیلی بهتر از من بود اما با انگیزه‌ای که خواهرانم به من می‌دادند، توانستم در آن رقابت‌ها مدال بگیرم.
آیا این باهم بودن باعث نمی‌شود که شیوه مبارزه سه خواهر شبیه هم باشد؟
خیر، وقتی با شهربانو مبارزه یا تمرین می‌کنم از قدرت بدنی او استفاده می‌کنم چون او در سنگین وزن بازی می‌کند، در مبارزه با الهه هم از سرعت وتکنیک او بهره می‌برم، چون او در سبک وزن بازی می‌کند به خاطر همین شیوه مبارزه من ترکیبی از سبک مبارزه دوخواهرم است.
چطور شد که ساندا را انتخاب کردی؟
زمانی که می‌خواستم این رشته را شروع کنم قدرت بدنی خوبی داشتم. درخانواده ما اول شهربانو وارد این رشته شد، وقتی که تمرین او را دیدم متوجه شدم رشته ووشو همان رشته‌ای است که دنبالش هستم از همان زمان به این رشته علاقه‌مند شده و ادامه دادم. ووشو ترکیبی از رشته‌های بوکس، کشتی، کاراته و تکواندوست.
چرا سراغ رشته تالو نرفتی؟
برای اینکه از بچگی عاشق فیلم‌های «بروس‌لی» بودم وهمیشه مبارزه را خیلی دوست داشتم وخودم هم می‌خواستم مبارزه کنم، به خاطر همین نخستین رشته من گونگ فو بود که رشته بروس لی هم بود، بعد ازآن به ووشو روی آوردم که ترکیبی از تمام رشته‌های رزمی بود. البته تالوهم زیباست.
تاکنون چه عنوان‌هایی در ساندا کسب کردی؟
در مسابقات جهانی اندونزی برای نخستین بار توانستم در وزن پایین مدال طلا کسب کنم، دررقابت آسیایی تایوان هم مدال برنز گرفتم.
در مسابقات آسیایی تایوان هر سه خواهرحضور داشتید وهر سه نفرهم مدال آوردید. در این باره بیشتر توضیح د
هید؟
سهمیه ایران در آن بازی‌ها 5 نفر بود که سه نفر آن ما بودیم، کشورهای دیگر بازی‌های ما را دنبال می‌کردند چون برای نخستین باربود که سه خواهر از یک شهرستان توانسته بودیم درمسابقاتی با این سطح شرکت کنیم خوشبختانه هرسه هم مدال گرفتیم.
ووشو برای بانوان رشته خشنی نیست؟
خیلی‌ها می‌گویند خشن است ولی به نظر من ووشو رشته خشنی نیست، فقط در باشگاه خشن دیده می‌شود. اگر بچه‌های رزمی کار را ببینید و از نزدیک با آنها صحبت کنید متوجه می‌شوید که چقدر روحیه لطیفی دارند.
خانواده در پیشرفت شما چه اندازه نقش داشته؟
خانواده در رشد ما نقش اساسی داشتند، چون در شهرستانی زندگی می‌کردیم که خانم‌ها خانه‌داری یا خیلی زود ازدواج می‌کردند، رشته‌هایی مثل گلدوزی وخیاطی انتخاب می‌کردند ولی خانواده ما برخلاف قواعد شهر سمیرم ما را به رشته رزمی فرستاد و در این زمینه خیلی از ما حمایت کرد. برخلاف عقاید مردم پیش رفتن واقعاً کار سختی است.
چه عاملی باعث شد که هرسه خواهر این اندازه پیشرفت کنید؟
درکنار هم بودن خیلی به ما کمک کرد هرسه مربی هم بودیم. چون هرسه نفر با هم وارد این رشته شدیم، یک جاهایی خیلی به همدیگر کمک کردیم. جاهایی بوده که کم می‌آوردم خواهرها مرا راهنمایی می‌کردند یا جاهایی بود که آنها اشتباهاتی داشتند من به آنها کمک می‌کردم.
در چه وزنی بازی می‌کنی؟
درمسابقات بین‌المللی در وزن 52 کیلوگرم بازی می‌کنم ولی در داخل ایران دراوزان 56، 52و60کیلوگرم هم بازی کردم. ولی وزن اصلی من 52 کیلوگرم است البته برای مسابقات بین‌المللی وزن زیادی کم می‌کنم(حدود 6 کیلو).
خاطره انگیزترین بازی شما کدام مسابقه بوده است؟
مسابقه باحریف کره‌ای. رقابت با او در رقابت‌های آسیایی تایوان سخت‌ترین مسابقه‌ام بود چون یک سال قبل با الهه بازی کرده بود و6 قسمت صورت الهه در آن مسابقه شکسته بود. خدا را شکر الهه در آن مسابقات برنده شد اما بعد ازآن به بیمارستان منتقل شد و مدالش را هم درآنجا به او اهدا کردند، پزشکان به الهه گفته بودند اگر یک ضربه دیگر به چشمت می‌خورد امکان داشت بینایی خود را ازدست می‌دادی، من با بردن او انتقام خواهرم را گرفتم.
تلخ‌ترین بازی‌ات کدام بازی بوده است؟
مسابقات آسیایی تایوان قرعه بدی داشتم، تمامی رقبا را بردم و با حریف چینی افتادم، من بازی او را آنالیز کرده بودم ولی زمان مسابقه شیوه مبارزه را عوض کرد خیلی تلاش کردم، ولی نتوانستم او را شکست بدهم این یکی از تلخ‌ترین بازی‌های من بود.
سقف آرزوهای شما در ووشو تا کجاست؟
قول می‌دهم تا المپیکی شدن ووشو صبرکنم و یک مدال خوشرنگ در المپیک بگیرم تا طلای المپیک نگیرم از ووشو خداحافظی نمی‌کنم.
چه انتظاری از مسئولان داری؟
دغدغه تمام ورزشکارها شغلشان است، یک ورزشکار وقتی می‌تواند پیشرفت کند که هیچ دغدغه‌ای نداشته باشد ولی ما دغدغه مالی زیاد داریم چون یا باید ورزش کنیم یا شغلی داشته باشیم. مسئولان ما را حمایت کنند و شغلی در قبال ورزش بدهند تا بتوانیم درآمدی داشته و به تمرین و مسابقات‌مان هم برسیم.
*
منبع: ایران
"فیدوس" نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمیکند
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمایید
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین ها
Histats.com START (standard) Histats.com END