آه اگر آزادی سرودی می خواند/کوچک/همچون گلوگاه پرنده ای/هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند. (احمد شاملو)      
کد خبر: ۳۱۴۳۸
تعداد نظرات: ۲ نظر
تاریخ انتشار: ۲۸ مهر ۱۳۹۵ - ۱۳:۵۶
بهنام صادقی فعال مین زدایی
سه سال از انفجار پای درخت گردو می گذرد .هفت کودک مریوانی به خاک افتادند، تا انعکاس صدای انفجار به قلب پایتخت برسد.تصاویراولیه ای که از کودکان مجروح نشکاش در پایگاههای خبری منتشر شد دردآور بود .بدن های پر از ترکش و زخمها
زانا،سینا،آلا،متین،خبات،بهنوش وگلشین همه را به واکنش واداشت.دولت آبادی ،نیکی کریمی و شهرام ناظری بخشی از جامعه هنری بودند که با مصدومین ابراز همدردی کرده و از دولت خواستند در امر پاکسازی میادین مین با دقت و سرعت عمل کند تا زمین امن برای مردم مرزنشین فراهم شود.
گویی تا قبل از این حادثه کمتر کسی باور داشت که مین های باقی مانده از جنگ در 5 استان غربی کشورمان روزانه مردمان این دیار را به خاک و خون می کشید.
بعد از سه سال و فرونشستن گرد وغبار انفجار ؛زندگی در نشکاش بدون حمایت های لازم همچنان برای این کودکان دشوار است.
گلشین؛ که در این حادثه پای راستش را از دست داده برای رفتن به دبیرستان ناچار است روزانه مسیر چهار کیلومتری تا روستای دری را بپیماید.او که در سن رشد است مدام با کوچک شدن پروتز مواجه است.پیاده روی روزانه پروتز را سوراخ کرده و راه رفتن را برای او دشوار می کند.گلشین 35 درصد معلولیت برایش در نظر گرفته شده
خبات ؛که ترکش ها برصورت زیبایش یادگاری منحوسی برجای گذاشته از درد چشم شکایت دارد .او هم به علت نبود دبیرستان هر روز مسیر روستای دری را پیاده طی طریق میکند.
بدون شک ،آلا با 40 درصد معلولیت از ناحیه چشم ،به جهان نگاهی متفاوت دارد.آلا در پای درخت گردو یک چشمش را از دست داده است.
بهنوش ،زانا،سینا و متین با ترکش هایی در دست و پا در کلاسهای درس حاضر می شوند.
جای تعجب است که پس از سه سال هیچکدام از این کودکان جانباز محسوب نشده و درصد معلولیت فقط از طریق پزشک قانونی تعیین شده است.
در کمال ناباوری بنیاد شهید و جانبازان با این استدلال که این افراد صغیر می باشند و تحت قیمومت والدین هستنداز پرداخت مستمری به این کودکان خودداری نموده و هزینه های سرسام آور نگهداری و درمان مجروحان حادثه نشکاش همچنان بر دوش این خانواده ها سنگینی میکند و این در حالیست که این کودکان مصداق بارز ماده دو استانداری و اصلاحیه آن در خصوص قربانیان مین می باشند و می بایست در زمره جانبازان محسوب شده و از مزایای آن از قبیل مستمری و.....یهره مند گردند.
شفاف نبودن قوانین حمایتی از قربانیان ؛باعث شده تا این کودکان و خانواده هایشان در میان کمیته امداد و هلال احمرسرگردان باشند.
کودکان نشکاش بزرگتر شده اند و زندگی با زخم هایش برای انها همچنان جاری است.آنها هرگزروز 26 مهر را فراموش نمی کنند.فراموش نکنیم زندگی با معلولیت دشوار است .آنهاهمچنان به حمایت نیاز دارند.
شاید گفته خانم نیکی کریمی درباره این حادثه توام با پیش بینی ازآینده بود که گفت :زندگی این هفت کودک از لحظه یی که پایشان روی مین رفت برای همیشه و تا ابد تغییر خواهد کرد.

26 مهر روز همیاری با مصدومان مین را با آرزوی بهبودی مجروحین گرامی می داریم.

انتشار یافته: ۲
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
abadanman
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۰:۴۹ - ۱۳۹۵/۰۹/۲۹
0
1
عشق است رزمنده و جانباز دلاور سالهای حماسه و دفاع، «حاج بهنام صادقی» عزیزمون. :* :)
JimmiNil
|
Russian Federation
|
۲۱:۱۳ - ۱۳۹۶/۰۹/۰۷
0
0
9gaqZU http://www.LnAJ7K8QSpfMO2wQ8gO.com
Histats.com START (standard) Histats.com END