آه اگر آزادی سرودی می خواند/کوچک/همچون گلوگاه پرنده ای/هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند. (احمد شاملو)      
کد خبر: ۳۱۲۶۵
تاریخ انتشار: ۰۵ شهريور ۱۳۹۵ - ۱۴:۵۷
به مناسبت درگذشت مهدی اخوان ثالث
باور نمی کنم که امروز سالگرد اخوانِ شاعر باشد، چون مرگ شاعر را باور نمی کنم ، اگر شاعر بمیرد ، شعر می میرد.


« پیام احمد شاملو به جلسه یادبود مهدی اخوان ثالث »
به مناسبت نخستین سالگرد درگذشت اخوان

باور نمی کنم که امروز سالگرد اخوانِ شاعر باشد، چون مرگ شاعر را باور نمی کنم ، اگر شاعر بمیرد ، شعر می میرد.
همچنان که مردن چراغ، به سادگی، مرگ نوراست، پس اخوانِ شاعر درنگذشته است.چون او ـ یک کلام ـ درنگذشتنی است .
جانش را نفس به نفس مایه دست جاودانگی خود کرده ، صدا به صدای ملّت خود افکنده ، مشعلش گذرگاهی چهل ساله از معبر تاریخی ما را تا قرنها بعد چراغان کرده ، به عبارتی : ماده ای ناپایدار به نیرویی پر تپش مبدل شده است .
ما همه در می گذریم . نه شکوه ای هست نه اعتراضی . امّا او داربست بلند نام و مفهوم ملّتی است که ماییم. پس به سوگش نمی نشینیم .

گرد هم آمده ایم تا نام بلندش را که هم اکنون تداعی کننده بخش عمیقی از فرهنگ ما شده است ، حرمت بگذاریم .
به او سلام می کنم .حضورش محسوس است. پیش پایش بر می خیزم .
احمد شاملو

                   31 مرداد 1370

احمد شاملو

شعری از سیمین بهبهانی برای مهدی اخوان ثالث


« ای ساده دل امید »

ای قهرمان عرصه شطرنجِ باخته
وز باختن حماسه مردانه ساخته


بردش همین بس است و فزونش به کار نیست
مردی که پاک باخته ، پاکی نباخته


گیرم شکست ، غبن شکستش روا مباد
بر فرق خصم اگر شکند تیغ آخته


جان وامدار خنده دیوانه وار اوست
برقی که خیره جسته و سیلی نواخته


در خامشی هنوز به گوشم خروش اوست
آن موج انفجار که دشمن گداخته


ای مرد،مرکب تو همین کلک رام توست
افشانده یال و چابک و گردن فراخته


خود تاخت کن ، که باد به گردت نمی رسد
منشین به انتظار سوار نتاخته


گویند کهنه رندی و باور نمی کنم
ای ساده دل امیدِ به رندی شناخته .

                                            اردی بهشت ماه 1366

دنیای سخن ، شماره 34 ، مهر 1369، ص 55.


شعری از دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی برای مهدی اخوان ثالث


« درین شب ها »

برای م. امید

در ین شب ها ،
که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد .
درین شب ها ،
که هر آیینه با تصویر بیگانه ست
و پنهان می کند هر چشمه ای
                              سِرّ و سرودش را
چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می خوانی .

تویی تنها که می خوانی
رثایِ قتلِ عام و خونِ پامالِ تبارِ آن شهیدان را
تویی تنها که می فهمی
زبان و رمزِ آوازِ چگورِ ناامیدان را .

بر آن شاخِ بلند ،
          ای نغمه سازِ باغِ بی برگی !
بمان تا بشنوند از شورِ آوازت
درختانی که اینک در جوانه های خُردِ باغ
                                          در خواب اند
بمان تا دشت های روشنِ آیینه ها ،
گل های جوباران
تمام نفرت و نفرینِ این ایّامِ غارت را
                                    زآوازِ تو دریابند.

تو غمگین تر سرودِ حسرت و چاووشِ این ایّام.
تو ، بارانی ترین ابری
که می گرید ،
به باغِ مزدک و زرتُشت .
تو ، عصیانی ترین خشمی ، که می جوشد،
                                 زجام و ساغرِ خیام.

درین شب ها ،
که گل از برگ و
برگ از باد و
ابر از خویش می ترسد ،
و پنهان می کند هر چشمه ای
                        سرّ و سرودش را ،
درین آفاقِ ظلمانی
چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می خوانی .
                           22 / 6 / 1346

آواز باد و باران ( برگزیده شعرها ) ، محمّدرضا شفیعی کدکنی ، نشر چشمه ، چاپ دوم ، تهران 1378 ، ص 95

 
"فیدوس" نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمیکند
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمایید
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین ها
Histats.com START (standard) Histats.com END